Ögeler etikete göre görüntüleniyor: Çok Gerçekçi Çalışanlar

Rönesans
"Yeniden doğuş" anlamına gelen Rönesans, Avrupa'da 15 ve 16. yüzyılları kapsayan bir bilim ve sanat dönemidir. İlk olarak İtalya'da görülmeye başlanmış ve buradan Avrupa'nın birçok ülkesine yayılmıştır. Hümanizmin etkisiyle dinî baskıların yerini, yeni ve gerçekçi düşünceler almıştır.

Antik Çağ felsefesi örnek alınarak figürlerde ideal güzellik kavramı yeniden incelenip değerlendirilmiştir. Rönesansla birlikte sfumato (hava perspektifi) tekniği kullanılmaya başlanmış ve 15. yüzyılın keskin dış çizgili biçimleri belli bir yumuşaklık kazanmıştır. Kompozisyonlarda figürlerin arkasına konulan doğa görüntüleriyle ardışık planlar oluşturulmuş ve çizgisel perspektif kullanılarak derinlik hissi verilmiştir. Rönesansla birlikte dinin sanat üzerindeki etkisi azalmış ve sanat konuları zenginleşmiştir.

Maniyerizm
Maniyerizm 16. yüzyılın sonlarına doğru, Rönesansın kusursuzluğuna karşı çıkış olarak doğan sanat üslubudur. “Klasik sanattan baroka geçiş” olarak da bilinir. Bazı sanatçılar ideal güzellik yerine figürlerdeki bozulmalar ile özgün tarzlara yönelmiştir. Sanat eserlerinde formlar uzamış hatta abartılı sayılabilecek kadar deforme edilmiştir. Kompozisyonlarda mekân derinliği vurgulanarak figürlerde ümitsiz, gerilimli ve huzursuz ifadeler kullanılmıştır. Dinî ya da din dışı konular işlenmiştir.

Barok
17. yüzyılın başında Avrupa’da Rönesans üslubundan ayrı, katılaşmaya yüz tutmuş kalıpları yıkmayı amaçlayan bir sanat üslubudur. Dinî ve din dışı konuları işleyen barok resmi, maddeci olduğu kadar ruhani bir inceliğe de sahiptir. Barok resmin başlıca özelliği, güçlü gölge ve ışık zıtlıkları içinde eriyen figür konturlarıyla etkin, hareketli ve çarpıcı etkiler oluşturmasıdır. Sembolik ifadelerle merhamet, heyecan ve görkem etkisi yaratılmıştır. Zengin ışık oyunları ve süsleme oldukça fazla kullanılmıştır. Barok sanatının son dönemlerinde, dikkat çekici bir şekilde artan bu özelliğin yaşandığı sürece “rokoko” adı verilmektedir.

Yeni Klasikçilik (Neoklasizm)
Barok ve rokoko sanatının aşırı süslemelerine ve sembolik ifadelerine tepki olarak 18. yüzyılda ortaya çıkan bir sanat akımıdır. Antik Yunan ve Roma dönemlerinin konu ve biçemleri yeniden kullanılmıştır. Çizgi ve form ön plana çıkarılarak renk-ışık etkisi yüzeyselleştirilmiştir. Sade, açık ve orantılı bir yaklaşımla klasik güzellik tekrar yaratılmaya çalışılmıştır. Barokta kullanılan duygusal ifadeler donuklaşarak yalınlaştırılmıştır. Bu yeni tarzda akılcı ve idealist anlayış, perspektif ve derinliği gölgede bırakmıştır.

En İyi Karakalem ÇalışmalarıEn İyi Karakalem ÇalışmalarıEn İyi Karakalem ÇalışmalarıEn İyi Karakalem ÇalışmalarıEn İyi Karakalem Çalışmaları