Ögeler etikete göre görüntüleniyor: Heykeller

Demek ki, kültürün oluşması kadar, kültür ürünleri ile onların nitelik ve değerlerinin oluşması da insanın pratikteki eylemselliği, üretici, doğayı insanîleştirici faaliyetiyle ölçülmekte, insanın kendi gereksinimlerine karşılık verebilmesiyle belirlenmektedir.

O halde, insanın bu üretici faaliyeti kültürel gelişmenin başlıca aracı olarak karşımıza çıkmaktadır. Hiç ..kuşkusuz, insan doğayı dönüşüme uğratırken kendi de dönüşüme uğramakta, dış çevrenin koşullandırmalarıyla biçimlenirken, kendisi dc dış çevresini koşulmayarak biçimlendirebilmektedir.

Demek ki, kültürün tarihsel gelişimi, insanın faaliyet süreciyle, kendi doğasal ve toplumsal yaşam koşullarını etkin bir şekilde dönüşüme uğratabilmesiyle, kendi gereksinimlerini karşılayacak yeni maddi ve manevi değerler üretebilmesiyle doğrudan bağıntılıdır.

O halde, kültür, yalnızca insanoğlunun ürettiği maddi ve manevi değer ve ürünlerin tümü olmayıp, insanın yaratıcı faaliyetini, kültürel değerlerin üretimindeki etkinliğinin kendisini de içine almaktadır.

Başında felsefî özelliklerini açıklarken gördüğümüz gibi, idealist kültür anlayışının başlıca bir açmazı, kültürü «manevi kültür» alanı içinde görmesi ve onu maddi kültürden koparıp ayırmasıdır. Böyle bir ayırım, maddi kültürün «uygarlık», manevi kültürün ise «kültür» olarak ele alınmasına yol açmış; maddi ve teknik ilerlemeler uygarlık olarak değerlendirilirken, kültür, yalnızca manevi kültür (dinsel, sanatsal, vs. kültür) sınırları içinde tutulmuştur.

Bunun özünde yatan neden şöyle açıklanabilir: «Uygarlığın temeli bir kesimin bir başka kesim tarafından sömürülmesine dayandığı için, uygarlığın bütün gelişmesi sürekli bir çelişme içinde var olagelmiştir.

Manevi kültür ile maddi kültürün birbirinden ayrılması, birinin uygarlık, ötekininse kültür olarak görülmesine dayanan burjuva kültür anlayışı, öte yandan, gelişmiş kapitalist ülkelere bağımlı ülkelerde bir başka sömürgen işleve kaynaklık eder.

Şöyle ki, uygarlığın maddi kültür olarak ele alınıp teknik gelişmelere bağlı kılınması, ama manevi kültürün, yani fikirsel, düşünsel, sanatsal, vs. üretimin değişmez olarak ele alınması; gerçekte bu ülkelerin kapitalizm-öncesi toplumsal-ekonomik üretim tarzları içinde ya da egemen sömürücü kapitalist sisteme bağımlı kılınmalarına aracılık eder ve sonuçta kültür emperyalizmlerine bağlı ve onun bileşken bir parçası olarak «milliyetçi kültür» kavramlarının doğmasına yol açar.

Aslında belli bir tarihsel süreç içinde belli bir toplumsal ekonomik oluşuma karşılık vererek bir bütünlük oluşturan kültür, kendi yapısı gereği, maddi ve manevi kültür olmak üzere ikiye ayrılır.

KÜLTÜR VE TOPLUMSAL GELİŞME

Kültür, hiç kuşkusuz, toplumsal bir olgu olarak, yukarda da değindiğimiz gibi, toplumun genel nesnel gelişme yasaları uyarınca bir gelişme gösterir, bu nedenle de toplumdaki üretim tarzına sıkı sıkıya bağlıdırlar.

İnsanoğlu toplumunun gelişmesiyle birlikte ortaya çıkan her üretim tarzı belli bir tarihsel kültür biçimine karşılık verir ve her üretim tarzının ortadan kalkıp yerine yenisinin gelmesiyle bağıntısı içinde bu kültür biçimleri de ortadan kalkarak yerini yenilerine bırakır. Böylece kültür, insanoğlunun tarihsel gelişmesi içinde, başkacalıkla, ilkel toplum kültürü, köleci toplum kültürü, feodal toplum kültürü ve burjuva toplum kültürü olarak aşamalı bir gelişme göstermiştir.

Bu nedenle, öncelikle kendi fikirsel-değerler içeriğinde dile gelmek üzere, toplumda çelişkin kültürel farklılaşmalar görülür. Örneğin, kapitalizm aşamasındaki burjuva toplumlarda iki çeşit ulusal kültür vardır; biri, burjuva kesimin kültürü, öbürü emekçi kitlelerin kültürü ki burjuva kültürü topluma egemen kültürken, öteki ancak az çok gelişebilmiş öğeler halinde varoluş. Ne var ki, bu iki kültür şekli, birbiri karşısında donmuş, kesin kutuplar halinde değildir.

Bu kültür farklılaşmasında, burada, üç şeyi açıklamak gerekir. Birincisi, burjuvazinin kültürü derken, bu salt burjuva kesimin değil, ama ona bağlı kesimlerle de birlikte olan, sözgelişi, toprak ağalarının, din adamlarının, yani, egemen kesimi oluşturan bütün zümrelerin kültürü olarak anlaşılmalıdır; emekçi kitlelerin kültürü derken de, bunu salt işçilerin, köylülerin ya da küçük esnafın bir kültürü olarak değil ama toplumda genel zenginliklerden yararlanamayan, egemen kesimin dayatması altında kalmış bütün kesimlerin kültürü olarak ele almak gerekir, ikincisi, kültürün «burjuva»sı olamayacağından, terim, «burjuva kültür» değil, «burjuva kültürü» ya da «burjuvazinin kültürü»dür; bunun bu şekilde ele alınmamış olması birçok yanlış değerlendirmelere, sonunda, kaba-maddeci görüşlere yol açmıştır.

Fotoğrafı photoshop ile pekiştirmek isteyen arkadaşlar kursumuzda photoshop dersleri alabilirler. Yapılan çekimler sonucunda elde edilen fotoğraflardan bazıları yılsonu sergisinde sergilenerek beğeniye sunulur. Kurs sonunda öğrencilerimize "Başarı Belgesi" verilmektedir.

Fotoğrafı photoshop ile pekiştirmek isteyen arkadaşlar kursumuzda photoshop dersleri alabilirler. Yapılan çekimler sonucunda elde edilen fotoğraflardan bazıları yılsonu sergisinde sergilenerek beğeniye sunulur. Kurs sonunda öğrencilerimize "Başarı Belgesi" verilmektedir.

Kurs süresince uygulamalı fotoğraf; Tarihi mekan çekimleri için ( Safranbolu evleri, Tepebağ evleri, Yılanlı Kale, Anavarzalar Kalesi, Toprak kale vb.)

Manzara çekimleri için ( Pozantı yaylası, Mersin yaylaları, Eyner Yaylası, Cehennem Deresi, Limonlu, Cennet, Cehennem, Tuz Gölü, Harbiye Şelalesi vb.)

Portre çekimleri İçin ( Çocuk esirgeme kurumları ve Huzur evleri Parklar semt pazarları vb)

Günümüzdeki hızlı değişim ve teknolojik gelişmeler, eğitim dünyasında oluşan pek çok yenilik ve yönelimleri ortaya çıkarmakta, öğrenme - öğretme sürecini etkilemekte ve öğretmeden çok öğrenmenin daha önemli olduğu gerçeğini ortaya çıkarmaktadır. Bu anlayış, sadece eğitim uygulamalarını değil, eğitim politikalarını ve program geliştirme çalışmalarını da etkilemektedir.

Tüm bu değişmelerin sistemi olumlu yönde etkilemesi beklenmektedir. Ancak, değişmeyecek olan öğretmenin mesleğini yerine getirmedeki sanat anlayışı, öğretme tarzı ve öğretme üslubu olacaktır.

Bu bir bakıma mesleği “icra etme” aşamasındaki sanat anlayışıdır. Bu, yaşandıkça kazanılacak bir özelliktir. İşte öğretme sanatı, bu deneyimlerin yaşanmasına katkı getiren bir çalışma olarak varlığını devam ettirecektir. Bu nedenle, her baskıda yeni yaklaşımlara örnekler getirilirken eski örneklerin bir kenara atılmasından çok onlara çağdaş yorumlar getirilmesinin daha yararlı olacağı düşünülmektedir.

Bu belirlemeler doğrultusunda öğretme sanatının tüm öğretmen adaylarına ve öğretmenlere katkı getirmesi en çok yazarı mutlu edecektir.

Desen ve yalın anlamıyla çizgi, bir sanatçının doğayla olan sembolik ilişki düzeninin biricik temelidir. Desen, bir sanatçının çıraklık serüvenini öte bir duruma taşıması için gerekli donanımları sağlayan vazgeçilmez bir araç olarak kabul edilir. Bu açıdan çizgi ve desen, plastik sanatların temelinde yer alan vazgeçilmez biçimsel değerleri oluştururlar. Bu değerler, günümüz sanatının barındırdığı güncel dinamikler açısından bakıldığında da geçerliliğini yitirmemiştir.

Günümüz sanatında desen, sanatçıların kendilerini çok değişik araçlarla ifade etmelerinde deneysel bir anlatım dili olarak, farklı deneyimleri elde tutacak şekilde kendini gösterir. Geleneksel dönemlerden farklı olarak günümüz sanatı, bu aracı, çağdaş sanatın dinamiklerini sorgulamak açısından ilk plana almayı başarmıştır.

Özellikle günümüz sanatının disiplinler arası pratikleri, çizgi ve desenin bir çıraklık deneyimi olgusu olmaktan çıkmasını sağlamış ve desenin dönüşmesini gerçekleştirmiştir. Günümüz sanatçısı, tekil biçim olarak çizgi ve deseni deneysel biçimde her türlü sanat formuna dönüştürerek dolaşıma çıkarmaktadır. Dolayısıyla bu süreç, aynı zamanda, desen ve çizginin bağlamsal konservatifliğini yitirip oldukça yeni anlamlar ve durumlar barındırabileceğine işaret etmektedir.